Moskwa oczami Marty...

Kwiecień-maj –czerwiec 2006. Czerwiec 2009.

Jechałam do Mo. Ale Mo - nie istnieje.

Jest tylko Moskwa. Jej symbol na dziś - błyskawiczna rozbiórka hotelu Rossija, który od paru dziesiątków lat swą komunistyczno-socrealistyczna architekturą ozdabiał centrum stolicy. Cóż mogła znaczyć stojący przed nim biały sobór? Stary piękny guzik przyszyty do szarej roboczej koszuli. Albo na odwrót?

Moskwa. Kolejka do Mauzoleum Lenina. Nie lubię Ciebie wujku. Nie przyjdę. Nie do Ciebie tu przyjechałam. A zobaczyć „sorok sorokow kupalow” (choć wtedy jeszcze nie znam tego określenia z wiersza Cwietajewej:” Moskwa-miasto 1000 cerkiewnych kopuł”)

Moskwa. Czerwone tulipany w ogrodach przed czerwonymi murami Kremla. A na ławkach zakochani. W ostatni dzień szkoły pojawiają się także dziewczęta w króciutkich spódniczkach z wielkimi białymi kokardami (jakie były modne u nas w latach 80-tych).

Moskwa. Ciemne podziemne przejścia, które tają w sobie pełne słonecznej magii sklepiki z pirożkami  (ciastkami) z wiśniowym dżemem. Pomagają złagodzić mękę wchodzenia do piekieł - metra. Ciemne, duszne, głośne. Ja –Dante Alighieri. Bez Beatrycze. Ledwo uchodzę z życiem. Metro i jego przeciągi- przyczyna mego chronicznego przeziębienia (leczę się lodami- lekarstwa za drogie). Muszę nieustannie uważać, by mnie nie zdeptano. W wagonikach - tłok. Kto siedzi, ten czyta książkę. Romans albo kryminał. Już nikt, oprócz mnie nie reaguje, gdy ni z tego, ni z owego nagle nasz pojazd staje między stacjami i stoi przez 5-10, może 15 minut. W ciemnościach. Zepsuło się? Chwilowy brak prądu? W metrze nikt na nikogo nie patrzy. Każdy jest właśnie w biegu, z lub do pracy. Ściany przesiąknięte lękiem. I snem. Jak ludzie.

Moskwa. Wielkie blokowiska. Szary labirynt. Lecz zamiast Minotaura stada zaspanych psów. I ja Ariadna, bez kłębka. Na Tezeusza nie czekam. Psy? Jeden mnie obszczekał. Zbyt intensywnie mu się przyglądałam. Rozumiem, nikt nie lubi, gdy Inni patrzą na jego nieszczęście.

Moskwa. Przed chaosem usiłuję uciec w teatr. Na próżno. 10 muzą - telefon komórkowy. Spektakl przerywa dźwięk dzwonka. Rozlega się, rozlega. Rozwala ściany świątyni. Jestem na zewnątrz. Pędzące samochody, tłum, hałas. Dźwięk telefonu.

Moskwa. Leżące na ulicach pieniądze. Nikt ich nie podnosi.

Moskwa. Koniec kwietnia. Powoli robi się zielono. Wielkanoc. 22.00. Jeszcze chłodno. Jadę na służbę (czyli mszę). W metrze pustki. Zapomniane święto. Chciałaś Marto, Święto?  Poczekaj. 1 i 9 maja. Jest święto, i ołtarze. I ikony- zdjęcia Lenina i Stalina. I czerwone goździki. Staruszkowie mają znów okazję , by przywdziać mundur. Znów są młodzi i szczęśliwi. Bóg im niepotrzebny. Przypominają mi się rozważania Bierdiajewa- Rosjanin jest z natury religijny, lecz religią xx wieku jest komunizm. Imperium się rozpadło. Religia- została?

Moskwa. Trójca Rublowa. W Trietiakowce jestem 3 razy. Trudno mi się rozstać z trzema Aniołami, którzy zaszli w odwiedziny do Abrahama. Wraz z nimi, jako czwarta siedzę przy stole. Przed nami w kielichu krew baranka. Nie, ta Moskwa gdzieś mi umknęła. Został chaos pędzących, w stronę blokowisk, szerokich, szarych ulic. Drogie sklepy z luksusową odzieżą. Prostytutki w okolicach Kazańskiego Dworca nocą. Moskwa? Mo.

 ----------------------------------------------------

[1] Mo. Skrót utworzony na zasadzie analogii do Lo, czyli skrótu jaki używał narrator powieści Nabokowa „Lolita” na określenie tytułowej bohaterki.



Marta

Liczba komentarzy (1) - Dodaj swój komentarz do tego artykułu...