Jestem absolwentką filologii ukraińskiej UW. Po I roku studiów, wraz z 3 koleżankami postanowiłyśmy w wakacje podszlifować ukraiński na organizowanym przez Uniwersytet im. Tarasa Szewczenki w Kijowie kursie. Tzw. letnia szkoła ukrainistyki obejmowała dwutygodniowy kurs w Kijowie i dwutygodniową naukę w Berdiańsku nad Morzem Azowskim.

Przed wyjazdem bardzo dużo rozmawiałyśmy o tym co nas czeka w stolicy Ukrainy. Miałyśmy po 20 lat, był to nasz pierwszy tak samodzielny i długi wyjazd za granicę. Byłyśmy pełne obaw ale i pełne nadziei. Podróż do Kijowa była bardzo długa i męcząca. Jechałyśmy autobusem rejsowym z dworca Warszawa Zachodnia. Wsiadałyśmy na początkowej stacji, nie było zbyt wiele osób w autokarze, więc zadowolone zajęłyśmy podwójne siedzenia. Niestety, na stacji Warszawa Stadion wsiadło bardzo dużo pulchnych kobiet z wielkimi kraciastymi torbami, młode kobiety z tymże samym ekwipunkiem.  Widok tych kobiet od razu mi się skojarzył ze stereotypowym obrazem Ukrainki. Straciłyśmy nasze podwójne siedzenia. Podróż do Kijowa była bardzo długa i męcząca. Na szczęście nie czekałyśmy długo na granicy, bo rejsowe są puszczane innym wjazdem. Podróż umilały nam Ukrainki, które okazały się niezwykle miłe i sympatyczne i bardzo gadatliwe . 

Do Kijowa dotarłyśmy w sobotę popołudniu, kurs miał się zacząć w poniedziałek, na szczęście organizatorzy wyszli po nas i zawieźli nas do hotelu "Leningrad", który miał się stać na najbliższe dwa tygodnie naszym domem.

W niedzielny, słoneczny dzień wybrałyśmy się na spacer po Kijowie. Stwierdziłyśmy, że nie powinnyśmy rzucać sie w oczy. Wybrałyśmy się przed Pałac Prezydencki, gdzie  grała orkiestra wojskowa. Nie były to tylko marsze, wiele piosenek było bardzo skocznych i rytmicznych, aż nogi same rwały sie do tańca. I właśnie wtedy, pierwszego dnia złamałyśmy swoją żelazną zasadę nie rzucania się w oczy i zaczęłyśmy tańczyć na środku placów w rytm muzyki orkiestry!!!

Po tańcach wybrałyśmy się na Chreszczatyk, gdzie przeżyłyśmy szok kulturowy. Kobiety poubierane w dzianinowe sweterki z wystającymi brodawkami pomiędzy "okienkami" sweterka, buty żółte, spódnica różowa, bluzka niebieska i zielone spinki. Makijaż mocny i kolorowy! I znów, chcąc nie chcąc, rzucałyśmy się w oczy. Byłyśmy w szoku! Te dziewczyny wyglądały jakby szły na dyskotekę! Ba nawet w Polsce dziewczyny na dyskotekę nie chodzą tak ubrane!

Drugi szok kulturowy przeżyłyśmy na uczelni. Bo o ile praktyczna nauka języka obcego niewiele się różni od metod praktykowanych na uniwersytecie i w szkołach językowych, o tyle nauka folkloru czy historii Ukrainy przypominała naukę w podstawówce, gdzie nauczyciel zdanie po zdaniu dyktował nam materiał do nauki. Byłam zszokowana, bo nie wyglądało to tak, jak na uniwersytecie gdzie wykładowca referuje a my zapisujemy co chcemy, o ile chcemy. Jak nasz kolega nie chciał pisać to Pani podeszła do niego, zapytała o co chodzi, czemu nie pisze i kazała pisać, dyktując mu to czego nie zapisał. Cóż, zupełnie inny system nauczania....

Cóż mogę jeszcze dodać, kuchnia ukraińska jest przepyszna. Pierwsze dwa dni stołowałyśmy się w McDonaldsie, a potem spróbowałyśmy kuchni ukraińskiej i żałowałyśmy, że straciłyśmy dwa dni na fast fooda.

Kijów to dla mnie miasto, które doskonale łączy w sobie nowoczesność z tradycją i duchowością. Nie wszystkie miasta potrafią je łączyć. W Kijowie robi to wrażenia. I wrażenie robią wszystkie zabytki, i Sobór Sofijski i Ławra Peczerska i pomnik Matki Ziemi i Muzeum Czarnobylskie i ..... można by wymieniać i wymieniać, oczywiście nie zapominając o metrze!!!!

Moja wyprawa trwała miesiąc, w tym "odcinku" postarałam się przybliżyć wrażenia jakie zrobił na mnie Kijów, następnym razem opiszę pobyt w Berdiańsku i przygody, jakie tam nas spotkały.    

Liczba komentarzy (0) - Dodaj swój komentarz do tego artykułu...