Historia rosyjskiego radia i telewizji

Historia rosyjskiego radia

Pierwsze eksperymentalne audycje radiowe wyemitowano w ZSRR w 1919 roku.
Od 1921 roku na głównych placach Moskwy i innych miast ustawiono odbiorniki transmitujące informacje Rosyjskiej Agencji Telegraficznej, a w 1924 roku rozpoczęto nadawanie codziennych audycji radiowych z Moskwy.
Na lata 1924-27 przypada kształtowanie się podstawowych gatunków radiowych — dziennik, reportaż, czy programy propagujące gimnastykę poranną. Zaczęły powstawać programy adresowane do odbiorców w różnym wieku, do różnych grup zawodowych. Od 1929 roku zaczęto regularnie nadawać audycje w językach obcych przeznaczone dla zagranicy, a w latach 30-tych po powołaniu Wszechzwiązkowego Radiokomitetu i jego odpowiedników lokalnych radio stało się jednym z najpopularniejszych mediów.
Od połowy lat 30-tych audycje nadawane ze studia radiowego na żywo zaczęto stopniowo zastępować wcześniej przygotowanymi nagraniami, wtedy też zaczęto wprowadzać audycje nadawane przez korespondentów spoza studia.
Od 1948 roku radio ogólnopaństwowe dysponowało trzema programami, a łączny czas programów osiągnął pułap 45 godzin na dobę. W okresie powojennym radio stało się najważniejszym środkiem masowej komunikacji.
W latach 60. powstały radiostacje „Junost” („Młodość”—1962) i „Majak”(„Latarnia morska”) (1964), które zarówno formą jak i treścią audycji różniły się od dotychczas emitowanych przez Wszechzwiązkowe Radio.
Od 1975 roku centralne radio dysponowało pięcioma programami: w pierwszym dominowała informacja o wydarzeniach i komentarze społeczno — polityczne, w drugim przez cały czas nadawano programy informacyjne i muzyczne, program trzeci miał charakter edukacyjny, emitowano tu spektakle teatru radiowego, audycje dla dzieci i młodzieży, audycje propagujące kulturę języka, różne adaptacje klasyki rosyjskiej i światowej; czwarty nadawał głównie muzykę poważną, program piąty był adresowany do obywateli mieszkających za granicą.
Na przełomie lat 70. i 80. gwałtownie wzrosła liczba i zasięg propagandowych audycji radiowych emitowanych z Moskwy w 80 językach obcych.
W 1990 roku monopol państwowego radia został po raz pierwszy zachwiany, powstały nowe radiostacje „Radio Rossji” i „Gołos Rossji” nadający audycje dla zagranicy.
Po rozpadzie ZSRR w 1991 roku miejsce Państwowego Komitetu Radia i Telewizji zajęła Rosyjska Państwowa Kompania Radiowo-Telewizyjna „Ostankinio” i 88 komitetów regionalnych. Wówczas powstały pierwsze prywatne komercyjne stacje radiowe, dostęp do radia otrzymała także cerkiew.
Dzisiaj radio rosyjskie dysponuje pięcioma centralnymi radiostacjami: „Radio Rossija”, „Majak”, „Radio-1”, „Junost” i „Orfiej” oraz dziesiątkami regionalnych, miejscowych, przekazujących bądź lokalne informacje, bądź adresowanych do miłośników muzyki, sportu itp. Coraz większą popularność zyskuje radiostacja „Bałtika” z Petersburga, która nadaje wyłącznie muzyką rosyjską.

Historia rosyjskiej telewizji

Pierwsza próbna audycja telewizyjna została wyemitowana w ZSRR 29. 04. 1931 roku, a jesienią 1934 roku uruchomiono regularne nadawanie programu. Dopiero od 1951 roku zaczęto nadawać codzienne audycje telewizyjne ze studia w Moskwie. W 1955 roku było już około pięciu ośrodków telewizyjnych, a od 1956 roku uruchomiono program drugi.
W latach 1960-70 zostały wypracowane stałe telewizyjne programy: dobranocka dla dzieci, programy popularnonaukowe — „W świecie zwierząt”, „Klub podróżników”, „Klub wesołych i pomysłowych”, programy informacyjne („Wriemia” —„Czasy”), programy rozrywkowe.
W latach 70-tych telewizja nadawała na czterech kanałach, przy czym program 1. dzięki satelitom jest nadawany na cały kraj, 2. — poświęcony publicystyce, programom kulturalnym i lokalnym (tylko w europejskiej części ZSRR), 3. — o profilu dydaktycznym, głównie z przeznaczeniem dla szkół i 4. — transmisje programów artystycznych i filmów.
W 1991 roku po rozpadzie ZSRR powstała Państwowa Telewizja Rosyjska z 6 programami centralnymi. Poza tym funkcjonują liczne programy komercyjne o mniejszym lub większym zasięgu. Telewizja kablowa pojawiła się w 1990-91 roku i rozpowszechniła we wszystkich częściach kraju; w samej Moskwie w 1997 roku było już ponad 10 niepaństwowych kanałów telewizyjnych (NTV, TV-6 Moskwa, 2 x 2, Teleekspo, M-49 i inne).
Po krachu finansowym w 1998 roku coraz większą rolę na rynku mediów, szczególnie telewizji, odgrywali magnaci medialni, tacy jak Borys Bieriezowski kontrolujący proputinowską ORT, czy Władimir Gusiński, właściciel holdingu Media Most i stacji NTV, jedynego kanału, który krytykuje politykę Kremla, w tym również wojnę w Czeczenii. Pewną przeciwwagę wobec prywatnych stacji tworzy Ogólnorosyjska Kompania Telewizyjna i Radiowa, której częścią jest centralna rządowa telewizja RTR i ponad 68 lokalnych stacji telewizyjnych.

Liczba komentarzy (1) - Dodaj swój komentarz do tego artykułu...