RZECZOWNIKI

Podział rzeczowników na deklinacje:

1. Deklinacja I
   Rzeczowniki rodzaju żeńskiego i męskiego na -а, -я.
2. Deklinacja II
   Rzeczowniki rodzaju męskiego na spółgłoskę twardą lub miękką oraz -й i rodzaju nijakiego na -о, -е, -ё.
3. Deklinacja III
   Rzeczowniki rodzaju żeńskiego na spółgłoskę miękką oraz -ж, -ш.

Rzeczowniki deklinacji I

1. Rzeczowniki ze stałym akcentem na temacie we wszystkich przypadkach, np.: армия, басня, берёза, бумага, д орога, зад ача, корова, точка, шея i inne (grupa najliczniejsza).
   

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   И	женщина	женщины
   Р	женщины	женщин
   Д	женщине	женщинам
   В	женщину	женщин
   Т	женщиной	женщинами
   П	женщине	женщинах

   
   
2. Rzeczowniki ze stałym akcentem na końcówce we wszystkich przypadkach, np.: борьба, жара, мечта, тайга, статья.

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   И	мечта	мечты
   Р	мечты	мечт
   Д	мечте	мечтам
   В	мечту	мечт
   Т	мечтой	мечтами
   П	мечте	мечтах

   
   
3. Rzeczowniki z akcentem ruchomym, który we wszystkich przypadkach liczby pojedynczej pada na końcówkę, a w liczbie mnogiej na temat, np.:
   

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   И	весна	вёсны
   Р	весны	вёсен
   Д	весне	вёснам
   В	весну	вёсен
   Т	весной	вёснами
   П	весне	вёснах

   
   Do tej grupy należą:
   вд ова, война, гроза, жена, змея, игла, изба, коза, нора, овца, страна, толпа i inne.
4. Rzeczowniki z akcentem ruchomym, który we wszystkich przypadkach pada na końcówkę, z wyjątkiem biernika l. poj. oraz mianownika, biernika i depełniacza l. mn., które mają akcent na temacie, np.:

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   И	гора	горы
   Р	горы	гор
   Д	горе	горам
   В	гору	гор
   Т	горой	горами
   П	горе	горах

   
   Do tej grupy należą: гора, нога, д оска, голова, бород а, сторона i inne. Rzeczowniki: д оска, голова, бород а, сторона mają w dopełniaczu l. mn. akcent na drugiej sylabie tematu: д осок, голов, бород , сторон.

Rzeczowniki deklinacji II

Rodzaj męski

1. rzeczowniki ze stałym akcentem na temacie we wszystkich przypadkach, np.: брат, внук, звук, класс, мак, метр, флот, баран, народ , район, рассказ, велосипед i inne.

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   I	звук	звуки
   Р	звука	звуков
   Д	звуку	звукам
   В	звук	звуки
   Т	звуком	звуками
   П	звуке	звуках

   
   
2. rzeczowniki ze stałym akcentem na końcówce we wszystkich przypadkach prócz mianownika l. poj., np.: врач, гриб, д ожд ь, ключ, плащ, д екабрь, отец, язык i inne.
   

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   I	язык	языки
   Р	языка	языков
   Д	языку	языкам
   В	язык	языки
   Т	языком	языками
   П	языке	языках

   
   
3. rzeczowniki z ruchomym akcentem: w l. poj. pada na temat, a w l. mn. na końcówkę.
   Należą tu: берег, вечер, воз, голос, город , д уб, край, круг, мозг, мост, нос, пол, рог, снег, сорт, холод , цвет, чай, шаг, шар, шёлк i inne.

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   I	нос	носы
   Р	носа	носов
   Д	носы	носам
   В	нос	носы
   Т	носом	носами
   П	(о) носе, (в) носу	носах

   
   
4. rzeczowniki z ruchomym akcentem: w l. poj. oraz w mianowniku i bierniku l. mn. (gdy jest równy mianownikowi) pada na temat, a w pozostałych przypadkach na końcówkę.
   Należą tu: Бог, волк, волос, год , голубь, гость, зверь, зуб, камень, корень, слог i inne.
   

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   I	год	год ы
   Р	год а	год ов
   Д	год у	год ам
   В	год	год ы
   Т	год ом	год ами
   П	год е	год ах

   
   

1. Rzeczowniki z akcentowanymi przyrostkami -ак, -як, -чак, -няк, -ун, -ач, -ёж, -еж mają we wszystkich prypadkach zależnych w l. poj. i mn. akcent na końcówce (II grupa), np.: врач, врача; рыбак, рыбака, рыбаки.
   
2. Rzeczowniki z przyrostkami -ик, -ник, -щик, -ок, -ёк, -арь, -ец, -ич -ыш, -ук, -юк, -ык, -ун
   a) gdy przyrostki są akcentowane, należa do grupy II (akcent na końcówce), np.: старик, старика; словарь, словаря; язык языка.
   b) gdy przyrostki nie są akcentowane, należą do grupy I (akcent na temacie), np.: столик, столика; торговец, торговца.
3. Rzeczowniki конь, гвозд ь, грузд ь i червь mają we wszystkich przypadkach l. poj. i mn. z wyjątkiem mianownika obu liczb (i biernika l. mn. rzeczownika гвозд ь) akcent na końcówce:

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   I	конь	кони
   Р	коня	коней
   Д	коню	коням
   В	коня	кони
   Т	конём	конями
   П	коне	конях

   
   

Rodzaj nijaki

1. Rzeczowniki ze stałym akcentem na temacie we wszystkich przypadkach, np.: богатство, зд ание, кресло, яблоко i inne.
   

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   I	зд ание	зд ания
   Р	зд ания	зд аний
   Д	зд анию	зд аниям
   В	зд ание	зд ания
   Т	зд анием	зд аниями
   П	зд ании	зд аниях

   
   
   Uwaga! Rzeczownik озеро w l. mn. ma formy: озёра, озёр, озёрами.
2. Rzeczowniki ze stałym akcentem na końcówce we wszystkich przypadkach, np.: бещество, д еревцо.
3. Rzeczowniki z ruchomym akcentem: w l. poj. akcent pada na temat, a w l. mn. na końcówkę, np: слово, слова (l. poj.), слова (l. mn.).
   Do tej grupy należą: д ело, зеркало, место, море, мыло, облако, поле, слово, стад о, тело, чуд о i inne.

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   I	слово	слова
   Р	слова	слов vide uwaga pierwsza
   Д	слову	словам
   В	слово	слова
   Т	словом	словами
   П	слове	словаах

   
   
4. Rzeczowniki z ruchomym akcentem: w l. poj. akcent pada na końcówkę, a w l. mn. na temat, np: весло, весла (l. poj.), вёсла (l. mn.).
   Do tej grupy należą: беретено, весло, гнезд о, копьё, колесо, ребро, ремесло, решето, ружьё, село.
   Uwaga! Rzeczownik озеро w l. mn. ma formy: озёра, озёр, озёрами.
5. Rzeczowniki ze stałym akcentem na końcówce we wszystkich przypadkach, np.: бещество, д еревцо.
6. Rzeczowniki z ruchomym akcentem: w l. poj. akcent pada na temat, a w l. mn. na końcówkę, np: слово, слова (l. poj.), слова (l. mn.).
   Do tej grupy należą: д ело, зеркало, место, море, мыло, облако, поле, слово, стад о, тело, чуд о i inne.

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   I	ружьё	ружья
   Р	ружья	ружьей
   Д	ружью	ружьям
   В	ружьё	ружья
   Т	ружьём	ружьями
   П	ружье	ружьях

   
   

Rzeczowniki deklinacji III

1. rzeczowniki ze stałym akcentem na temacie. np.: артель, мысль, тетрад ь, цель i inne.
2. rzeczowniki z ruchomym akcentem: w l. poj. oraz w mianowniku i bierniku (gdy równy mianownikowi) l. mn. akcent pada na temat, a w pozostałych przypadkach przechodzi na końcówkę, np.: д верь, д вери, д верью, ale д верей, д верям, д верями, о д верях.
   Do tej grupy należą: бровь, вещь, д верь, кость, крепость, кровь, лошад ь, мышь, ночь, печь, площад ь, повесть, речь, скатерть, соль, степь i inne.

   	liczba pojedyncza	liczba mnoga
   I	мышь	мыши
   Р	мыши	мышей
   Д	мыши	мышам
   В	мышь	мышей
   Т	мышью	мышами
   П	мыши	мышах

   
   

PRZYMIOTNIKI

Formy długie

Formy krótkie

1. Jeśli przymiotnik w formie pełnej kończy się na -ый, to w zasadzie miejsce akcentu pozostaje bez zmian również w formie krótkiej r. męskiego, np.: готовый - готоб; зд оровый - зд оров.
   Wyjątek stanowią przymiotniki:

   острый - остёп	холод ный - холод ен	д ешёвый - д ёшев
   сильный - силён	голод ный - голод ен	весёлый - весел
   умный - умён		зелёный - зелен
   хитрый - хитёр

   Jeśli w pełnej formie przymiotnika akcent pada na końcówkę -ой, to w formie krótkiej r. m. l. poj. przechodzi na temat, np.: больной - болен, д орогой - д орог, ale: снешной - смешон.
2. Przy tworzeniu r. ż. i n. oraz l. mn. występują zmiany akcentu. I tak:
   
   1. gdy przymiotnik składa się z więcej niż dwóch sylab bądź składa się z dwóch, ale nie występuje w nim ruchome o lub e, to akcent pozostaje bez zmian, np.: готов - готова - готово - готовы; розов - розова - розовы, itp.
      Uwaga! Wyjątki:
      тяжёл - тяжела - тяжело - тяжелы;
      хорош - хороша - хорошо - хороши;
      горяч - горяча - горячо - горячи.
   2. gdy przymiotnik jest jednosylabowy lub dwusylabowy z ruchomym o lub e lub ma pełnogłos -оро-, -оло-, to akcent przenosi się na końcówkę tylko w r. ż.
   l. poj., np.: слаб - слаба - слабо - слабы; тих - тиха - тихо - тихи; д орог - д ороа - д орого - д ороги.
   Wyjątki!:
   
   • odchylenia od powyższej reguły:
     рад - рад а - рад о - рад ы;
     явен - явна - явно - явны;
     тёмен - темна - темно - темны;
     д олжен - д олжна - д олжно - д олжны;
     смешон - смешна - смешно - смешны;
     лёгок - легка - легко - легки.
   • Podwójny akcent w r. n. i l. mn.:
     бел - бела - бело - белы;
     высок - высока - высоко - высоки;
     глубок - глубока - глубоко - глубоки;
     д алёк - д алека - д алёко / д алеко - д алёки / д алеки;
     широк - широка - широко - широки

LICZEBNIKI

Liczebniki główne

Liczebniki porządkowe

ZAIMKI

1. Z akcentem na ostatniej sylabie.
   Do tej grupy należą zastępujące zaimki: я, ты, он, она, оно, они, мы, вы (osobowe), себя; мой, твой, свой; тот, таков, такова, таково, таковы; сей; кто, что, чей; каков, какова, каково, каковы; сам, сама, само; весь.
   Wyjątek od normy. W narzędniku liczby mnogiej akcent pada na drugą od końca samogłoskę.
   
   

   И	я	мы
   Р	меня	нас
   Д	мне	нам
   В	меня	нас
   Т	мной (мною)	нами
   П	(обо) мне	(о) нас

   
   
   
2. Z akcentem na pierwszej samogłosce.
   Do tej grupy należą: наш, ваш; некого, нечего; некто, нечто, некоторый, кой, некий, несколько; самый, всякий, всяческий, кажд ый; сколько; этот, экий, этакий, оный.
   
   

   И	кой	этот
   Р	коего	этого
   Д	коему	этому
   В	кой / коего	этот / этого
   Т	коим	этим
   П	(о) коем	(об) этом

   
   
   
3. Z akcentem na końcówce.
   Do tej grupy należą następujące zaimki, które odmieniają się jak przymiotniki: такой, иной, какой, никакой.
   
   

   И	такой
   Р	такого
   Д	такому
   В	такой / такого
   Т	таким
   П	(о) таком

   
   
   
4. Z akcentem na temacie.
   Jak przymiotniki z akcentem na temacie odmieniają się zaimki: который, всякий.

CZASOWNIKI

Czasowniki dokonane i niedokonane

1. Czasowniki dokonane utworzone od niedokonanych przez dodanie przedrostka zachowują miejsce akcentu czasowników niedokonanych (z wyjątkiem przedrostka вы-), np.:
   играть - проиграть; работать - переработать.
   Wyjątek stanowią czasowniki dokonane z przyrostkiem вы-. Akcent tych czasowników spoczywa zawsze na przedrostku, np.:
   играть - выиграть; работать - выработать.
   Patrz także bezokolicznik.
2. Czasowniki niedokonane utworzone od dokonanych za pomocą -ыва-, -ива mają akcent na sylabie poprzedzjącej przyrostek, niezależnie od tego, jakie jest miejsce akcentu w odpowiednim czasowniku dokonanym, np.:
   зад умать - зад умывать
   успокоить - успокаивать
   наверстать - навёрстывать
3. Czasowniki niedokonane utworzone od dokonanych za pomocą przyrostków -ва-, -а-, -я- mają akcent zawsze na przyrostku, np.:
   забыть - забывать
   обгрызть - обгрызать
   проверить - проверять.

Bezokolicznik

Podział czasowników na koniugacje

Czas teraźniejszy i przyszły prosty

1. akcent stały na temacie, np.: ед у, ед ешь, ед ут.
   Do tej grupy należą:
   1. w I koniugacji czasowniki, których temat bezokolicznika kończy się:
      1. na samogłoskę nieakcentowaną, np.: д умать, д умаю, д умаешь
      2. na samogłoskę akcentowaną, występującą również w temacie czasu teraźniejszego, np.: знать, знаю, знаешь; греть, грею, греешь.
      3. na samogłoskę ы, wymieniającą się w temacie czasu teraźniejszego z samogłoską o, np.: мыть, мою, моешь; рыть, рою, роешь;
   2. w II koniugacji czasowniki z tematem bezokolicznika zakończonym na samogłoskę nieakcentowaną, np.: помнить, помню, помнишь; вид еть, вижу, вид ишь.
2. akcent stały na końcówce, np.: пеку, печёшь, пекут;
   Do tej grupy należą:
   1. w I koniugacji:
      1. czsowniki z jednosylabowym tematem bezokolicznika, zakończonym na samogłoskę а, и lub е, niewystępującą w temacie czasu teraźniejszego, np.: брать, беру, берёшь; звать, зову, зовёшь; петь, пою, поёшь.
      2. czasowniki z bezokolicznikiem na -ереть, np.: тереть, тру, трёшь.
      3. czasowniki z bezokolicznikiem na -сти, -зти, -сть, -зть, -чь, np.: плести, плету, плетёшь; класть, клад у, клад ёшь; печь, пеку, печёшь.
   2. w II koniugacji większość czasowników z akcentem na ostatniej sylabie w bezokoliczniku, np.: говорить, говорю, говоришь; сид еть, сижу, сид ишь.
3. akcent ruchomy: w 1. os. l. poj. na końcówce, w pozostałych formach na temacie, np.: д ремлю, д ремлешь, д ремлют.
   Do tej grupy należą:
   1. w I koniugacji:
      1. czasowniki z wielosylabowym tematem bezokolicznika, zakończonym akcentowaną samogłoską a, niewystępującą w temacie czasu teraźniejszego, np.: д ремать, д ремлю, д ремлешь; пахать, пашу, паешь.
      2. czasowniki z bezokolicznikiem na -ороть, -олоть, np.: пороть, порю, порешь; колоть, колю, колешь.
      3. dwa czasowniki z bezokolicznikiem na akcentowane: -нуть. Są to: тянуть, тяну, тянешь; тонуть, тону, тонешь.
   2. w II koniugacji:
      1. dość liczna grupa czasowników z tematem na akcentowane и, np.: курить, курю, куришь; просить, прошу, просишь.
      2. następujące czasowniki z tematem bezokolicznika na akcentowane e lub a:
         смотреть, смотрю, смотришь;
         терпеть, терплю, терпишь;
         вертеть, верчу, вертишь;
         д ержать, д ержу, д ержишь;
         д ышать, д ышу, д ышишь;
         гнать, гоню, гонишь.
         

1. Odmiennie niż w przypadkach wyżej podanych pada akcent w formach czasu teraźniejszego następujących czasowników:
   1. z akcentem stałym na temacie: брить, брею, бреешь; лезть, лезу, лезешь.
   2. z akcentem stałym na końcówce: жить, живу, живёшь; плыть, плыву, плывёшь; сосать, сосу, сосёшь; орать, ору, орёшь; д авать, д аю, д аёшь; сознавать, сознаю, сознаёшь; вставать, встаю, встаёшь; смеяться, смеюсь, смеёшься.
   3. z akcentem ruchomym: мочь, могу, можешь.
2. Wśród czasowników na -овать, -евать należy rozróżnić następujące grupy akcentowe:
   1. советовать, советую, советуешь;
   2. тосковать, тоскую, тоскуешь; воевать, воюю, воюешь;
   3. ковать, кую, куёшь; клевать, клюю, клюёшь.

Czas przeszły

1. Czasowniki z tematem bezokolicznika zakończonym na samogłoskę mają w czasie przeszłym akcent na tej samej sylabie, co w bezokoliczniku, np.:
   знать - знал, знала, знало, знали;
   бить - бил, била, било, били,
   вид еть - вид ел, вид ела, вид ело, вид ели.
   Uwaga! Wyjątek stanowią czasowniki, w których akcent w czasie przeszłym w r. żeńskim l. p. pada na końcówkę, w pozostałych zaś formach na temat, np.: жд ать - жд ал, жд ала, жд ало, жд али. Są to następujące czasowniki:
   1. брать, быть, взять, вить, врать, гнать, гнить, д ать, д рать, жд ать, жить, жрать, звать, клясть, лить, лгать, пить, плыть, рвать, слыть, снять, спать, ткать. Liczba tych czasowników systematycznie maleje. Prawie wszystkie wymienione czasowniki w r. ż. l. p. nie przesuwają akcentu na końcówkę po не, np.: брала, не брала; пила, не пила.
   2. złożone z -нять, np.: понять - понял, поняла, поняло, поняли.
   3. złożone z -чать, np.: начать - начал, начала, начало, начали.
2. Czasowniki na -сти, -зти, -чь mają w r. żeńskim i nijakim l. poj. oraz w l. mn. akcent na końcówce, np.: трясти - тряс, трясла, трясло, трясли; лечь - лёг, легла, легло, легли.
   Uwaga! W czasownikach сечь, стричь akcent pozostaje na temacie, np.: сечь - сек, секла, секло, секли.
3. Czasowniki na -сть, -зть mają stały akcent na temacie, np.: сесть - сел, села, село, сели; пасть - пал, пала, пало, пали.

1. Czasowniki użyte z przedrostkiem zachowują w r. żeńskim l. poj. akcent na końcówce, natomiast w pozostałych formach przeważnie przenoszą go na przedrostek, np.: отд ать - отд ал, отд ала, отд ало, отд али; пролить - пролил, пролила, пролило, пролили, ale: перелить - перелил, перелила, перелили; забыть - забыл, забыла, забыло, забыли.
2. Czasowniki умереть, замереть, отпереть, запереть akcentuje się jak czasowniki grupy отд ать, np.: замереть - замер, замерла, замерло, замерли.
3. Czasowniki быть, д ать, жить przenoszą akcent na zaprzeczenie не w formach rodzaju męskiego i nijakiego oraz w l. mnogiej, np.: не был, не была, не было, не были.
4. Czasowniki zwrotne z akcentem na końcówce w rodzaju żeńskim mają przeważnie w rodzaju nijakim oraz w l. mnogiej akcent również na końcówce. Rodzaj męski tych czasowników może mieć akcent na temacie lub na partykule -ся, np.: брать - брал, брала, брало, брали;
   браться - брался, бралась, бралось, брались;
   начать - начал, начала, начало, начали;
   начаться - начался, началась, началось, начались;

Imiesłowy

Imiesłowy przymiotnikowe

1. Imiesłowy przymiotnikowe czasu teraźniejszego (czynne i bierne) mają akcent zgodny z akcentem 1. osoby l. poj. czas teraźniejszego, np.:

   читаю	читающий	читаемый
   вижу	вид ящий	вид имый
   прошу	просящий	просимый

   Uwaga! Kilka czasowników na w imiesłowie przymiotnikowym czynnym czasu teraźniejszego akcent niezgodny z regułą, np.:

   колю (колешь)	колющий
   мелю (мелешь)	мелющий
   борюсь (борешься)	борющий
   люблю (любишь)	любящий
   служу (служишь)	служащий
   д ышу (д ышишь)	д ышащий

   
   
2. Imiesłowy przymiotnikowe czynne czasu przeszłego:
   1. zachowują akcent na tejże sylabie, co w bezokoliczniku, przy czasownikach na -ть, -чь, np.: бросить - бросивший; вид еть - вид евший; читать - читавший.
   2. przesuwają akcent na sylabę rdzenną przy czasownikach na -ти, -ереть, np.: нести - нёсший; везти - вёзший; стереть - стёрший; запереть - запёрший.
   
   
3. Imiesłowy przymiotnikowe bierne czasu przeszłego:
   1. zakończone na -анный, -яннуй zachowują akcent na tejże sylabie, co w bezokoliczniku, np.: д ать - д анный, сд елать - сд еланный, услышать - услышанный itp.
      Wyjątek stanowią imiesłowy utworzone od czasowników wielosylabowych na -ать, -ять z akcentem na ostatniej sylabie. Akcent w tych imiesłowach cofa się o jedną sylabę, np.: избрать - избраннуй; растерять - растерянный.
   2. zakończone na -енный (-ённый), a urobione od czasowników koniugacji I, mają akcent na przyrostku (a więc formę -ённый), utworzone zaś od koniugacji II akcent na tajże sylabie, co w 2. osobie l. poj. czasu teraźniejszego (przyszłego prostego), np.:

      спасти	спасённый	жаришь	жаренный
      испеть	испечённый	купишь	купленный
      запрячь	запряжённый	уговоришь	уговорённый

      
      
4. Imiesłowy przymiotnikowe bierne czasu przeszłego na -тый mają akcent przeważnie na tejże sylabie, co w bezokoliczniku, np.: од еть - од етый; тронуть - тронутый.
   

1. Akcent cofnięty o jedną sylabę w imiesłowie mają czasowniki z bezokolicznikiem na -ороть, - олоть i na akcentowane -нуть, np.:

   запороть	запоротый	замкнуть	замкнутый
   приколоть	приколотый	пазогнуть	пазогнутый

   
   
2. Nieliczna grupa czasowników ma akcent w imiesłowie na -тый, zgodny z akcentem w czasie przeszłym, a różniący się od akcentu w bezokoliczniku, np.:

   тереть	тёр	тёртый
   опереть	опёр	опёртый
   запереть	запер	запертый
   отпереть	отпер	отпертый
   начать	начал	начатый
   занять	занял	занятый
   прожить	прожил	прожитый
   обнять	обнял	обнятый

Krótkie formy imiesłowów przymiotnikowych biernych

1. Formom pełnym imiesłowów na -ённый odpowiadają formy krótsze z akcentem na końcówce w rodzaju żeńskim i nijakim liczby pojedynczej oraz w liczbie mnogiej, np.:
   спасённый - спасён, спасена, спасено, спасены.
2. Nieliczna grupa czasowników ma krótsze formy imiesłowu przymiotnikowego biernego czasu przeszłego z akcentem na końcówce w rodzaju żeńskim, ale na temacie w rodzaju męskim i nijakim oraz w liczbie mnogiej, np.:
   начатый - начат, начата, начато, начаты;
   взятый - взят, взята, взято, взяты;
   занятый - занят, занята, занято, заняты;
   прод анный - прод ан, прод ана, прод ано, прод аны.
3. Czasownik д ать niepoprzedzony przedrostkim ma następujący akcent w formach imiesłowu przymiotnikowego biernego czasu przeszłego:
   д анный - д ан, д ана, д ано, д аны.

Imiesłowy przysłówkowe współczesne

PRZYSŁÓWEK

1. W większości przypadków przysłówki zachowują akcent tej części mowy, od której są utworzone.
   1. od rzeczowników, np.: утро - утром, вечер - вечером, лето - летом.
      Uwaga. Wyjątek stanowią nieliczne wyrazy, w których akcent został przesunięty ku końcowi. np.:
      

      rzeczownik	przysłówek
      бегом	бегом
      кругом	кругом
      верхом	верхом

   2. od przymiotników, np.: красив - красиво; смел - смело; русский - по-русски.
2. Niektóre przysłówki mają odmienny akcent niż część mowy, od której powstały.
   1. Przysłówki utworzone od zaimków мой, твой, свой łącznie z przyrostkiem по przesuwają akcent na pierwszą sylabę, porównaj:
      по моему (по моему веленью) - по-моему (по-моему это правильно)
   2. Przysłówki utworzone od rzeczowników i przymiotników łącznie z przyrostkami przeważnie przenoszą akcent na przedrostki, np.: д осыта, изред ка, поровну, начисто, ale срогяча, спроста, насквозь.

Literatura:

1. M. Frolichowa, M. Kwiatkowski, S. Łaszewski Gramatyka języka rosyjskiego
2. Mścisław Olechnowicz Akcent rosyjski

Liczba komentarzy (0) - Dodaj swój komentarz do tego artykułu...